Urodził się 1 sierpnia 1922 w Małociechowie koło Świecia. Ojciec był społecznikiem, m.in. wieloletnim sołtysem Małociechowa. Przed wojną Alfons Andrzejewski skończył szkołę powszechną w rodzinnej wsi, potem uczył się w szkole rolniczej w Świeciu. We wrześniu 1939 rodzina uciekała przed niemieckimi wojskami na wschód, przez Bydgoszcz, Toruń, Włocławek; powróciła do domu w połowie września.
W czasie okupacji niemieckiej pracował na rodzinnym gospodarstwie rolnym. Rodzice nie zgodzili się podpisać volkslisty, w związku z czym 15 listopada 1941 cała rodzina została wysiedlona do obozu w Smukale. W obozie pan Andrzejewski wykonywał prace budowlane, potem zatrudniony był razem z ojcem jako stolarz, wyrabiał trumny. W kwietniu 1942 został wysłany do pracy przymusowej w dużym majątku pod Malborkiem. Po kilku miesiącach (w styczniu 1943) trafił do obozu w Potulicach, zatrudniony był m.in. przy budowie mostu na Kanale Bydgoskim, następnie został wysłany do Gdyni, do warsztatów naprawczych samolotów. Pracował jako tokarz. W lutym 1945 w obawie przed zbliżającym się frontem cała fabryka została ewakuowana do Niemiec, w okolice Magdeburga.
Po wyzwoleniu w kwietniu 1945 roku przebywał w obozie dla przesiedleńców w Hanowerze. Powrócił do Polski, do rodzinnego Małociechowa. W latach 60. przeniósł się do pobliskiego Parlina, prowadził własne gospodarstwo rolne, aktywnie uczestniczył w życiu społecznym i kulturalnym miejscowości, m.in. stworzył kółko teatralne, był komendantem ochotniczej straży pożarnej, prezesem miejscowych kółek rolniczych.