Urodziła się 2 lipca 1920 w Poznaniu. Była najstarszym z sześciorga dzieci Kazimierza Szczepańskiego i Kazimiery z d. Baranowskiej. Rodzice pochodzili z Poznania, ale do 1935 roku mieszkali w okolicach Szamocina. Krystyna Kaniewska do 15 roku życia wychowała się u dziadków w Poznaniu. Tam rozpoczęła edukację, ukończywszy szkołę powszechna i wydziałową. W latach 1937-1939 kontynuowała naukę w Seminarium Nauczycielskim w Lesznie. W liceum należała do Sodalicji Mariańskiej i do harcerstwa. Maturę zdała dopiero po wojnie, w Lesznie, w lipcu 1945.
W czasie II wojny światowej początkowo pracowała jako robotnica w niemieckiej fabryce amunicji Deutsche Waffen und Munitionsfabriken, potem jako pomoc domowa u rodziny Baltendeutschów, a przez resztę wojny jako pomoc biurowa w niemieckiej firmie Betonbau Lautenbach. Jednocześnie od 1940 roku tajnie nauczała swoje młodsze rodzeństwo oraz córkę koleżanki z pracy. Była świadkiem zdobywania Poznania przez Sowietów. Od 1945 roku pracowała jako nauczycielka: w maju i czerwcu 1945 w wiejskiej szkółce na Żegrzu k. Poznania, a następnie w Krzyżownikach k. Poznania. W latach 1946-1947 uczyła we Wiosce Szwajcarskiej "Don Suisse" w Otwocku, w latach 1947-1957 w Prewentorium w Dzierżążnie k. Kartuz, od 1957 do 1968 roku w Ryjewie pod Sztumem, a od 1968 do 1975 roku w Kwidzynie, po czym przeszła na emeryturę.
W 1957 roku wyszła za mąż za Aleksandra Kaniewskiego - kierownika szkoły w Ryjewie. W styczniu 1986 przeprowadziła się z powrotem do Poznania, gdzie mieszka do dzisiaj.