Urodził się w 1917 roku w Warszawie, w rodzinie piekarzy. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej im. Ziemi Mazowieckiej na ulicy Klonowej 16, następnie do gimnazjum im. Górskiego, gdzie zdał tzw. małą maturę. Należał do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej. Po śmierci ojca w 1935 roku rozpoczął pracę w piekarni, której zarządzaniem zajęła się matka. W prowadzenie piekarni zaangażowana była cała rodzina.
Ożenił się 25 czerwca 1944 w kościele pod wezwaniem Najświętszego Zbawiciela w Warszawie. Po zdławieniu Powstania Warszawskiego na Mokotowie został 28 września 1944 wraz z matką i ciężarną żoną wypędzony z Warszawy. Przebywał w obozie przejściowym w Pruszkowie. Po ucieczce z pociągu rodzina znalazła schronienie najpierw w Sochaczewie, następnie w Grodzisku Mazowieckim. Na początku 1945 roku Tadeusz Kałasa przedostał się do Warszawy, gdzie zastał doszczętnie spaloną piekarnię. Mimo to zdecydował, że możliwie najszybciej powróci wraz z rodziną do Warszawy, a piekarnię odbuduje. Powrócili już w połowie stycznia 1945. Piekarnia została odbudowana, a Tadeusz Kałasa otrzymał przydział na zboże i pozwolenie na wypiek chleba.
Po wojnie został sekretarzem Cechu Piekarzy Warszawskich. Po upaństwowieniu piekarni w 1951 roku pracował w Warszawskich Zakładach Piekarskich w dziale technologii. Prowadził szkolenia z technologii piekarskiej i materiałoznawstwa. Następnie rozpoczął pracę w Biurze Projektowania Piekarń. Tam pracował do 1956 roku. W 1957 roku otworzył prywatną piekarnię na ulicy Polnej, którą jego rodzina prowadzi do dnia dzisiejszego. Był też posłem na Sejm VIII kadencji (w latach 1980-85) z ramienia Stronnictwa Demokratycznego.
Wraz z żoną mieszka w Warszawie.