Urodził się 1 kwietnia 1924 w miejscowości Rudobiście w powiecie brasławskim (woj. wileńskie) jako syn Jana i Kazimiery z Ławrynowiczów. Był jedynakiem. Uczęszczał do polskiej szkoły powszechnej w Jodach (25 km od wsi Rudobiście), którą ukończył w 1938 roku. Następnie uczył się w gimnazjum w Brasławiu (gmina opłacała czesne - za dobre wyniki w nauce). Do wybuchu wojny ukończył dwie klasy.
Na początku września 1944 wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. Początkowo służył w 1. Pułku Artylerii, z którym dotarł do Lublina. Po kilku dniach postoju na terenie byłego obozu w Majdanku jednostka wyruszyła do Warszawy. W pułku Konstanty Bałtrusiewicz został przydzielony do łączności i walczył na froncie w okolicach Starego Bródna koło Warszawy. Przez krótki czas pracował też w radiostacji. Po zdobyciu Warszawy wraz z wojskiem dotarł aż do miejscowości Stabnice nad Zatoką Szczecińską. Po miesiącu ruszyli w kierunku Berlina i połączyli się z wojskiem amerykańskim nad rzeką Łabą. Gdy skończyła się wojna wrócił do Polski, do Łukowa na południe od Warszawy. Tam ukończył szkołę kierowców samochodów. Przez rok pracował w Przemyślu jako kierowca i ochroniarz pułkownika. Po demobilizacji (1 marca 1947) i zwolnieniu z wojska przyjechał na dawne Kresy (1954), żeby wraz z rodziną wyjechać do Polski. Został zatrzymany na Białoruskiej SRR i pracował w sowchozie. Następnie wyjechał do Dyneburga i pracował na kolei. Od 1998 roku należy do Związku Polaków "Promień" i Związku Kombatantów.