Urodziła się 12 grudnia 1922, dzieciństwo i wczesną młodość spędziła na warszawskiej Pradze, mieszkając przy ulicy Stalowej, od 1936 roku przy ulicy Ząbkowskiej. Ojciec Zofii Osowskiej był inwalidą wojny polsko-bolszewickiej, robotnikiem. W latach 30. założył sklep, w którym Zofia Osowska pracowała, będąc równocześnie uczennicą gimnazjum przy ulicy Konopackiej 2.
W 1938 roku Zofia Osowska poznała swojego przyszłego męża - ślub odbył się w sierpniu 1940. Po pewnym czasie małżeństwo założyło sklep przy ulicy Ząbkowskiej 11 oraz drugi - przy ulicy Rynkowej, przeniosło się także z Pragi do mieszkania przy pl. Żelaznej Bramy. W czasie walk powstańczych w Warszawie Zofia Osowska z mężem zostali rozdzieleni. Zofia Osowska, skierowana do transportu przewożącego Polaków na roboty przymusowe, trafiła do czeskiej fabryki optycznej Zeissa. Wkrótce udało jej się nawiązać kontakt z mężem i po ucieczce dotrzeć do Brzegu na Dolnym Śląsku, gdzie oboje pracowali następnie do stycznia 1945, kiedy postanowili przedostać się z powrotem do Warszawy.
Po zakończeniu działań wojennych Zofia Osowska z mężem prowadzili sklep, do którego sprzedaży w 1950 roku zostali zmuszeni przez ówczesne władze. Zofia Osowska pracowała potem jako księgowa, następnie poświęciła się wychowaniu dzieci. Od końca lat 40. mieszka przy ulicy Nowy Świat 56.