Urodził się 14 lipca 1926 w Warszawie. Matka, Cecylia z domu Ryszel, nie pracowała, ojciec, Karol, był tramwajarzem.
W 1938 roku Janusz Jarzęcki ukończył szkołę powszechną i zdał do gimnazjum im. Józefa Poniatowskiego.
Od wybuchu II wojny światowej do ostatnich dni lipca 1944 przebywał, wraz z rodziną, w Warszawie. Mieszkał na Żoliborzu, potem w Śródmieściu, na ulicy Emilii Plater.
W 1939 roku podjął pracę pomocnika ślusarza w zakładach tramwajowych na ul. Młynarskiej, potem pracował w Ursusie przy produkcji czołgów. W tym samym czasie uczęszczał do Zawodowej Szkoły Mechanicznej im. S. Konarskiego przy ul. Sandomierskiej i na tajne komplety (tu zdał małą maturę).
W 1943 roku wstąpił w szeregi Armii Krajowej (przyjął pseudonim "Jarema"). Brał udział w akcjach małego sabotażu. Zanosił też paczki do getta.
W przeddzień wybuchu powstania warszawskiego wyjechał z Warszawy na wieś po żywność dla rodziny. Próbę powrotu udaremniło przesunięcie się linii frontu. Znalazłszy się na terenach zajętych przez Armię Czerwoną wstąpił w szeregi 1. Armii Wojska Polskiego. Został skierowany do koszar, które znajdowały się na terenie obozu koncentracyjnego na Majdanku, krótko po wyzwoleniu Lublina. Tu otrzymał przydział do 1. Dywizjonu Lotniczego i skierowanie na przeszkolenie lotnicze w Zamościu, a następnie w Szkole Orląt w Dęblinie.
W styczniu 1945 spędził kilka dni w zniszczonej Warszawie.
Od 1947 roku pracował jako pilot w Polskich Liniach Lotniczych LOT, współpracował także z Aeroklubem Warszawskim.
W latach 1953-1963 pracował jako dziennikarz w Polskiej Agencji Prasowej. W tym czasie ukończył studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie związał się kolejno z Agencją Dziennikarzy "Omnipress", Wydawnictwem "Polonia", Polską Agencją Interpress.
W 1969 roku wyemigrował do Kanady, a w 1973 roku przeprowadził się do USA. W latach 90. powrócił do Polski. Mieszka w Warszawie.